Seat Cupra Cup nieuws: '24 oktober - Verslag Finaleraces Ben Schilperoort'



En daar waren we dit weekend weer op Zandvoort voor de laatste twee races van de Seat Cupra Cup. Deze klasse houdt op te bestaan, dus een dubbel gevoel ook dit keer. We hebben super veel lol als team, maar wordt dit na 4 jaar Seat Cupra Cup ook onderling een afscheid?

Maar eerst nog maar even concentreren op dit raceweekend dus. De kwalificatie deed René voor auto 22 en Robert en ik zouden onze 20 minuten delen. René pakte de 9e tijd en ik reed in mijn eerste snelle ronde de 6e tijd. De twee ronden daarna had ik last van verkeer, dus gaf ik het stuur aan Robert over. Die wist onze tijd niet scherper te stellen, maar niemand ging meer harder.

Zoals gewoonlijk deden Pim en ik de start. Doordat na de A1 Grand Prix een slimmerik de brug met startlichten omver had gereden werd er op de ouderwetse manier met vlag gestart. Ik kon hem gelukkig goed zien en was heel snel weg. Ik ging zij aan zij met Ward Rosier en kon erlangs, maar Sandra van der Sloot remde wel heel vroeg en ik zat opgesloten. Deur aan deur reden Ward en ik door de Tarzan en het was een bocht later heel spannend in de Gerlach waar wij hem beiden lieten staan, maar toen zat hij aan de goede kant en moest ik achter hem aansluiten.

Wij sloten aan bij de kop en met zijn zessen sloegen we een gaatje. Al in de 2e ronde zette ik de 6e tijd van de wedstrijd en het leek lekker te gaan, maar bij het ingaan van de derde ronde remde mijn auto sterk af en kwam moeilijk op toeren. Ik moest de kop lossen en verloor meteen een plek, maar besloot me dan maar superbreed te maken want opgeven is voor mietjes!

Paulien Zwart zat in mijn nek, op afstand daarachter zag ik Pim rijden en we waren verder gelukkig al volledig uit zicht voor de rest van het veld. Maar wat een gevecht werd dat zeg!

Het was superfair, maar de spiegels werden niet gespaard. We raakten elkaar een paar keer, zaten meerdere keren naast elkaar, maar ik wilde echt niet verliezen van een meisje! Ondanks ons hevige gevecht waren de tijden niet echt slecht en dit hielden we zo een uur vol, tot Paulien de pits inging voor de rijderswissel. De ronde daarna ging ik als 7e de pits in om het stuur aan Robert te geven. Gelukkig, dat had ik volgehouden en achteraf kwam Paulien nog even melden dat zij net zo had genoten van het gevecht als ik.

Robert meldde over de radio meteen hetzelfde wat ik voelde. Helaas verloren we daardoor flink tijd en Robert finishte als 10e, terwijl René die het stuur van Pim had overgenomen tot plek 7 kwam.

Bepaald happy met de uitslag was ik niet natuurlijk, maar al snel ontdekten onze technische vrienden dat er een wiellager uitgelopen was en een tweede op ontploffen stond. Dan loopt het wiel aan en dat verklaarde waarom de auto slecht op snelheid kwam.

Op zondag ontving het team meer dan 100 gasten van sponsors zoals Informant, ConPragma, Verzuimpunt, GMT, ExSion Reporting, Lek Textiel, etc., welke van een enorme discoshow en uitstekende door Abracadabra verzorgde lunch genoten.

Om 14.00 uur was het zover. De laatste race! Als promotionele stunt reden alle Nederlandse Paris Dakar rijders in de opwarmronde voor ons uit en daarna stond ik weer met kloppend hartje te kijken waar die kerel met de vlag toch stond. Ik zag wat wapperen en wederom had ik een goede start. Ik schoot naar rechts, maar Mark Kroes beschermde de binnenkant. Ik dook links naast hem en remde mega laat waarbij ik bij Pim op zijn bumper zat. Daardoor kon ik buitenom nog een auto passeren, maar Paulien Zwart wrong de Landmacht auto tussen ons in. Meteen ging het gas er goed op. Paulien zette Pim flink onder druk en toen zij na een paar rondjes knokken aan het einde van het rechte stuk rechts naast Pim dook remde ik ze beide aan de linkerkant voorbij.

Alleen waren ze zo druk met zijn tweeën, dat ze mij niet hadden gezien en ik moest uitwijken om brokken te voorkomen.

Nu zat ik achter Pim en die werd meteen door het team binnengehaald voor de rijderswissel dus ik probeerde weer snelle rondjes te draaien en Paulien onder druk te zetten. Na twee rondjes gingen Paulien en ik tegelijk naar binnen en bij het indraaien van de pits zat ik er op nog geen meter achter.

Robert sprong in de auto en hij kwam weer pal achter de Landmacht auto, maar voor teammaatje René de baan op. René was echter te snel en Robert liet hem gaan, waardoor wij uiteindelijk toch als negende eindigden.

Kortom een zwaarbevochten maar toch niet bevredigend resultaat. Misschien zegt het ook wat over het algemene niveau in de cup. Het is flink knokken en ondanks dat er meer in had gezeten, moet alles kloppen als je in een dergelijke klasse ook het juiste resultaat wil boeken.

Daarna barstte bij ons een feest los wat tot in de late uurtjes duurde en natuurlijk kwamen vele teams nog even een kijkje nemen.

Al met al af en toe wat sentimentele blikken van teams die nog niet weten welke klasse ze volgend jaar gaan doen en of we elkaar dan weer een seizoen lang gaan bestrijden.

En dan is het toch ook even terugblikken. Tijdens onze teampresentatie voor de gasten stond daar 2005 teammaatje Arend tussen de mensen die door deze gekke hobby op Spa de dood in de ogen heeft gezien en er toch ook op de laatste dag weer bij was. En toen nam een van de sponsors zelfs de microfoon ter hand en ik zal geen namen noemen (maar het begon met een “H” en eindigde op “erman”) en maakte van de gelegenheid gebruik om ons toch vooral aan te sporen volgend jaar weer wat te gaan doen omdat hij dit team uniek vind. Hij sloot af met de woorden dat het niet uitmaakte wat, maar hij doet mee! En ik dacht zelfs een traantje te bespeuren.

Daarmee trek ik de conclusie dat ik mijn doelstelling (zijnde het podium) heb behaald, dat de snelheid meer dan goed was, dat ik ondanks alle mechanische pech erg veel lol heb gehad, dat ik jarenlang met een unieke en fijne groep mensen de strijd ben aangegaan op een sportief niveau tegen de mensen waarnaar ik vroeger op TV zat te kijken. We stonden bepaald niet voor joker en als ik dan dit soort reacties van sponsors hoor, dan hebben we echt iets goed gedaan! Nu eens kijken wat de toekomst brengt, maar dit neemt niemand mij meer af!

Het afscheid viel zwaar.... Race groeten, Ben

Kijk ook eens op: www.revline.nl / www.teamworkracing.nl

Ben Schilperoort bedankt:




Bron: Media Ben Schilperoort









  
  
    

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
d00063
Onthoud mijn gegevens!