Int. autosport nieuws: 'Verstappen: Porsche als patiënt'

 AMSTERDAM -  Het nieuws dat ik dit jaar weer ga racen, heeft nogal wat reacties teweeggebracht. Overwegend positief overigens, maar wat me opviel, was dat veel mensen me vroegen wat dat langeafstandsracen nu eigenlijk precies inhield. Blijkbaar is die raceklasse toch niet zo bekend als bijvoorbeeld de Formule 1.

En eerlijk is eerlijk, toen ik zelf hoorde over de LMP2-klasse waarin we dit seizoen als team gaan racen, moest ik ook even opzoeken wat dat eigenlijk precies inhield.

Inmiddels ben ik met de eerste serieuze voorbereiding op het nieuwe seizoen begonnen. De eerste echte kilometers heb ik, samen met mijn zoon Max, in een kart afgelegd en het goede nieuws is dat mijn nek, waaraan ik in december ben geopereerd, de test prima heeft doorstaan. Na de eerste dag karten had ik nog wel wat last van spierpijn, maar daarna is de nek eigenlijk geen moment meer een probleem geweest.

Vandaag wordt de volgende belangrijke stap genomen: ik ga mijn racestoeltje passen. Het is wel even geleden dat ik dat voor het laatst heb gedaan, maar ik weet nog prima hoe dat moet, hoor. De prachtige zwarte Porsche staat bij teambaas Frans Verschuur in een brandschone, spierwitte loods. Daar wordt de bolide helemaal geprepareerd en daar ga ik dus ook mijn stoeltje passen. Het is echt fantastisch om die loods binnen te lopen. Alles is er zo schoon en georganiseerd, de Porsche moet zich welhaast als een patiënt op de intensive care voelen...

In de Formule 1 zijn de teams inmiddels begonnen aan wat ik maar het 'launch-en-testseizoen' zal noemen. Ik moet wel lachen om al die presentaties. Als we alles moeten geloven, wint ieder team komend seizoen minimaal een Grand Prix en hebben we aan het eind van de rit een heleboel wereldkampioenen. De coureurs zijn lang niet allemaal even blij met deze 'goednieuwsshow', waarin zij vaak een verplicht nummertje moeten opvoeren. Want geloof me, iedere coureur weet na één of twee dagen testen precies wat voor seizoen het gaat worden. De verhalen vooraf kunnen allemaal nog zo mooi zijn, na één dagje testwerk weet je als coureur precies of het een mooi seizoen wordt, of een seizoen om snel te vergeten.

Voor een coureur is dat, in het negatieve geval, erg frustrerend. De hele winter hebben de engineers en monteurs hard gewerkt aan een auto waarover zij zich in allerlei superlatieven uitlaten. En dan weet jij na één dagje testen dat het helemaal niets wordt met die wagen. Ga dat maar eens op een tactische manier aan het team uitleggen. Het is mij in mijn Arrows-periode overkomen. In de wintermaanden was iedereen dolenthousiast over de nieuwe bolide, die 'minimaal vijftien procent beter' zou zijn dan de wagen waarin we het voorgaande seizoen helemaal niet slecht hadden gepresteerd. Na de eerste test wist ik echter dat het niets zou worden - hetgeen gedurende het seizoen ook zou blijken - en moest ik dat nieuws aan het team gaan vertellen. Dat zijn niet de momenten waaraan je met plezier terugdenkt.

Tot slot nog dit: het klopt dat ik door de organisatie van de Amerikaanse Champ Cars ben benaderd met de vraag of ik interesse heb in hun circus te gaan racen. Ik heb gezegd dat ik dat heel graag zou willen, maar alleen in een competitieve auto bij een competitief team. Als ze die voor me hebben, mogen ze me direct bellen; anders hoor ik liever niets. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar: ik doe iets goed, of ik doe het helemaal niet. Ik weet niet of de Champ Cars-organisatie begrip heeft voor mijn standpunt, maar ze hebben me in ieder geval wel begrepen!

Bron: Jos Verstappen, Telesport (Telegraaf)




  



  




  
   

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
2ad55b
Onthoud mijn gegevens!