Autocross nieuws: 'Uhlenköper Ring in Uelzen. Duits crossen.'



Ik was door Racing Team Hoexum uitgenodigd om mee te gaan naar wat voor hen normaal gesproken de afsluiting van het seizoen is. Nu komen er nog wel wat evenementen in Nederland vanwege de afgelastingen dit jaar, dus ze zullen nog wel een paar keer rijden in november. Ze doen dit de laatste paar jaren bij een cross in Duitsland. Dit jaar was er gekozen voor de Uhlenköper Ring in Uelzen op de Lüneburger Heide. Vorig jaar was het team daar ook geweest en dat was zo goed bevallen dat de reis die kant weer op ging. Vrijdag ochtend om 9 uur vertrekken uit Schoorl voor een rit van ruim 7 uur.



Af en toe even stoppen om te tanken en de benen te strekken waar we op een gegeven moment iets hadden dat het best apart was om met een camper te rijden waar een caravan achter hing. De trailers met de auto’s werden namelijk getrokken door iets zwaardere auto’s. Komisch was het wel!
In de middag aangekomen op het circuit waar even een plek gezocht moest worden waar we konden gaan staan. Dat viel niet mee, want we hadden best wat ruimte nodig. Er kwam later in de avond nog een caravan bij namelijk.



Onze Duitse vrienden hebben blijkbaar allemaal een eigen plekje wat wordt afgebakend met afzetlint. Uiteindelijk een plek gevonden waar we alles kwijt konden dus snel de tenten opgebouwd en neergezet, waarna we er na een rondje door de paddock, een gezellige avond van gemaakt hebben nadat we gegeten hadden. Wat had het moeten zijn als Raymond Vos ook nog meegeweest was. Dan hadden we een nog grotere plek moeten hebben. Nu waren er maar twee kevers mee, omdat hij en zijn vrouw de week ervoor een dochtertje gekregen hebben. Patrick Hoexum en Johan Goos hadden de auto’s nog even snel laten keuren, want dat scheelde weer tijd de volgende ochtend. Alleen wat moet je als Duitse keurmeester keuren als je niet weet wat je moet keuren aan een Flachkäfer.



Er werd even naar binnen gekeken, even aan de stoel en de gordels getrokken of die vast zaten en dat was het eigenlijk wel. De enige opmerking die ze kregen wast dat er geen gummi’s boven de wielen zaten. In Nederland rijden de kevers en sprinters nu eenmaal niet met spatborden. Plechtig beloofd dat ze er volgend jaar wel op zouden zitten en ze waren goedgekeurd. Er was ook een groep verstevigde viercilinders uit het Groningse waar onze Duitse vrienden ook niet echt wisten wat ze er mee aanmoesten. Uiteindelijk besloten ze maar dat alle Hollanders in een klasse ingedeeld werden, aangevuld met een aantal Duitse vierwiel aangedreven silhouet auto’s. Nu zat er een Mazda bij die er wel strak uitzag, maar de Goggomobil en de VW Derby zagen er eigenlijk niet uit. Maar omdat er een sprinterframe onderzat gingen ze wel enorm hard en ze hadden natuurlijk voordeel van de 4-wd vooral tijdens het accelereren.



De baan zelf zag er vrijdag door de regen van de dagen ervoor nog slecht uit, maar zaterdagochtend was de baan geschoven en alle drek lag keurig aan de kant. Het bleek ook dat de snelheden hoog lagen. Op het rechte eind werden snelheden geklokt tussen de 150 en 160 km/u. De baan zelf was ruim 1100 meter lang en was voorzien van een stuk met linkse en rechtse knikken. Vier redelijk haakse bochten en korte stukjes ertussen haalden de snelheid er weer wat uit.

De volgende ochtend rustig ontbijten en de auto’s werden klaargemaakt om de baan op te gaan. Ondergetekende mocht van Johan Goos de vrije training rijden wat dus ook graag gedaan werd. Hij stond zelf langs de baan naar z’n eigen auto te kijken wat eigenlijk wel even vreemd was. Gelukkig ging ik niet echt als een slak over de baan en Johan had gezien dat hij nog wat moest nastellen aan zijn vering en achterbrug. Daar heeft hij toen de rest van het evenement mee gereden en dat ging allemaal perfect zoals hij me later vertelde. Hij keek er wel van op hoe vreselijk snel Patrick Hoexum over de baan boenderde met zijn kever. Leuk detail was, dat Patrick uiteindelijk de tweede tijdsnelste was van alle klasses. Dat leverde hem meteen een eerste beker op. Wel knap als je bedenkt dat de rest allemaal voorzien was van vierwiel aandrijving. De twee kevers trokken nadien bij de trailers veel bekijks, want daar wilden ze toch wel even meer van weten.



Zoals gezegd werden ze ingedeeld bij een aantal Duitse silhouet sprinters en de 4-cilinders van de coureurs uit Groningen. Het waren leuke manches om te zien, waarbij vooral Patrick vol de strijd aanging met de Goggomobil en de VW Derby. Zijn kever heeft net ff meer pk’s dan de kever van Johan, en die had hij juist op zo een baan echt nodig. De Mazda ging stuk in een manche of ze verstuurden zich een keer. Daarna werden ze direct opgejaagd door Johan Goos die zijn best deed om er dan één te passeren.



Maar met uitaccelereren kwamen de achterwiel aangedreven kevers net ff te kort om er kort op te komen om ze uit te remmen. Dat was namelijk de enige manier om in te halen. Patrick verspeelde door een spin in de finale een plek in de superfinale en werd zodoende 4e. Johan had het hele weekend enorm lekker gereden en had het vreselijk naar zijn zin gehad en volgens hem was hij nog nooit zo hard gegaan met z’n kever. Alleen de start met al die verstevigde neuzen om hem heen was wel ff wennen, want die zaten allemaal op ooghoogte. Maar goed starten zorgde er voor dat hij daar eigenlijk verder geen last meer van had. Hij mocht uiteindelijk de beker voor de 5e plaat ophalen op zondagmiddag. Een heel mooi resultaat dus voor Racing Team Hoexum: twee auto’s mee en allebei een beker.



Het enige verschil met crossen bij ons in Nederland, is dat ze elkaar absoluut niet aanraken tijdens het rijden. Mocht dat wel gebeuren en dat gaat volgens een van de coureurs onreglementair, dan ontploffen ze bijna als ze naast de finish even naast elkaar rijden. Omdat dat bij ons in Nederland vaak wel even anders gaat, was dat best vermakelijk. Als er per ongeluk iemand aan de rol ging stapte de rest ogenblikkelijk uit en volgde er een soort groepsknuffel. De BMW en Audi die op elkaar geparkeerd stonden waren daar een goed voorbeeld van. De mededeling dat ze bij ons wel eens rodeo konden komen rijden, omdat ze gebotst hadden werd met een glimlach en een blik van “Wat bedoeld hij nou” schaapachtig ter kennisgeving aangenomen.



Het gevoel voor humor zit er bij de oosterburen wat dat aangaat nog niet in. Misschien dat het in de grensstreek wel anders is. Maar rijden kunnen ze verder wel hoor. Klasses met junioren, 1400 cc, 1600-cc en tot 2000-cc ontlopen elkaar niet echt veel vergeleken met de klasses bij ons. En ook de sprinters reden er in drie verschillende klasses.

Kortom, het was een heel gezellig weekend waarin we mooie autosport gezien hebben op een baan die we in Nederland niet gewend zijn omdat hij veel langer was. De topsnelheden lagen daarom zeker op het lange rechte stuk veel hoger, wat daar dan ook kan omdat er veel cleaner gereden wordt. Dat zijn de Duitsers nu eenmaal gewend. De veroorzaker van een crash bood denk ik wel duizend excuses aan bij degene die naast de baan terecht kwam.



Ze remmen allemaal keurig voor elkaar af en laten de auto er niet achterop lopen, want dat betekend onherroepelijk een zwarte vlag. Wat wel nog op onze lachspieren werkte was een van de baanposten die over rubber armen en gewrichten moest beschikken, want wat die met die vlaggen deed als er iemand in de rondte ging was met het blote oog niet te zien. Jammer dat je standaard geen high speed filmcamera mee hebt, want daar hadden we dan een studie op los kunnen laten.

Het evenement was gezien de grote hoeveelheid klassen echt strak georganiseerd en alles verliep voor zover ik het kon zien op rolletjes. Een pluim voor de organisatie is dus wel terecht. Ook omdat bij de prijsuitreiking de “Holländische”-klasse naar voren gehaald werd vanwege onze lange reistijd terug naar Nederland. Als je dus met je team het seizoen op een originele manier wilt afsluiten, is het zeker een keer te overwegen om een keer in te schrijven bij een evenement in Duitsland. Racing Team Hoexum doet dit al jaren en de plannen voor volgend seizoen gingen al over de tafel.

Spullen inpakken, nog even snel een hapje eten en in konvooi weer op weg naar ons eigen stukje aardkloot. Toch altijd weer fijn om thuis te komen. We waren rond een uur of drie weer terug in Schoorl dus ff snel de tas en slaapzak overgooien en op weg naar Almere. Langs deze weg het Racing Team Hoexum en iedereen die mee was bedanken voor het beregezellige raceweekend bij onze oosterburen. Het was geweldig.

©2008 tekst en foto’s: Aart Langevoort/ www.raceflash.nl

tekst en foto’s: Aart Langevoort/ www.raceflash.nl



















   





  




  
    




   

Reageren

Naam   E-mail Mijn url
Voer onderstaande code hiernaast in:
2c3a8f
Onthoud mijn gegevens!